![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjM3MOw7NRcRllRxJujb5hvG0xH6yY2ZL7KrUgbc6bYkpgIOijEpTo6rOcIkiApxCVP52XjkWKY3h3fRJvhEvKpeXb7IXzawG1oJPOLo95huVLErSTy5uvyrnMi7Dx46oj9zPmQJmsEjHMk/s1600/211.jpg)
Αυτή ακριβώς η αντικειμενικά ανώτερη διάσταση είναι που δημιουργεί τις ανθρώπινες κοινωνίες• αποτελεί τον συνδετικό ιστό που ενώνει τους ανθρώπους, ξεπερνώντας τις διαφορετικές ιδιοσυγκρασίες, τα διαφορετικά ενδιαφέροντα, τις ικανότητες, τις ελλείψεις, με λίγα λόγια τα μικρά, τα ασήμαντα, τα ανθρώπινα. Όταν αυτός ο συνδετικός ιστός εκλείψει, τότε δεν έχουμε πια Κοινωνίες, αλλά σύνολα ανθρώπων, τα οποία απλώς υπακούουν σε κάποιους ρυθμιστικούς νόμους και γενικούς κανόνες συμπεριφοράς.
Οι παραδοσιακές Κοινωνίες είχαν, και έκαναν τα πάντα για να διατηρούν ανέγγιχτο, αυτόν τον συνδετικό ιστό. Πέρα και πάνω από κάθε προσωπική πορεία και επιλογή, πέρα και πάνω από κάθε προσωπική απόχρωση, αισθανόσουν ότι όλοι ένοιωθαν μέτοχοι σε μία κοινή πορεία, ήταν σύντροφοι στο ίδιο ταξίδι, μαζί παρατηρούσαν τα σημεία στον ουρανό…
Σήμερα νοιώθουμε κοινωνία μόνον όταν εορτάζουμε την νίκη της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου, ή όταν διαμαρτυρόμαστε για το μνημόνιο. Μετά ο καθένας επιστρέφει στον φαντασιακό του κόσμο, στις δικές του επιθυμίες και ''αξίες'', επιστρέφει στο ''σπίτι'' του, το οποίο χωρίζεται από τα υπόλοιπα ''σπίτια'' από ένα ψηλό γρανιτένιο ''τοίχο''. Ακόμη και οι παρέες δεν δημιουργούνται από την ανάγκη του ανθρώπου να Κοινωνήσει τον εσωτερικό κόσμο ενός άλλου συνανθρώπου του, αλλά για να ''κάνουν πράγματα μαζί'': εκδρομές, αθλητισμό, ταξίδια, κουτσομπολιό, παιχνίδια, πολιτικές αρλουμπολογίες κλπ.
Όπως είναι φυσικό, όλος αυτός ο κατακερματισμός, αυτό το κλείσιμο στο ''ίδιον'', αντανακλάται και στις πολιτικές επιλογές των πολιτών: επιλέγουν όχι αυτό που είναι προς συμφέρον ολόκληρης της κοινωνίας και του έθνους, ούτε αυτό που προσιδιάζει προς την ανώτερη αντικειμενική διάσταση, αλλά αυτό που θα ωφελήσει το προσωπικό τους συμφέρον ή θα πρόσκειται στην υποκειμενική τους άποψη για τον κόσμο.
Εάν, όπως είπαμε, η νεωτερικότητα δημιούργησε ''ιδιώτες'', η μετανεωτερικότητα δημιουργεί νόμους και κοινωνικά πρότυπα, τα οποία έχουν ως σκοπό να εμποδίσουν κάθε προσπάθεια για μία επιστροφή στην προ-''ιδιωτική' εποχή.
Χωρίς αυτό το εσωτερικό βίωμα ενός ανώτερου προορισμού, δεν μπορεί να υπάρξουν ανθρώπινες Κοινωνίες, και αυτό είναι κάτι που το διαπιστώνουμε καθημερινά: φθάσαμε στο σημείο να πεθαίνουν άνθρωποι, γιατί δεν έχουν να πληρώσουν το φακελάκι που ζητούν ιατροί οι οποίοι έχουν δώσει…τον όρκο του Ιπποκράτη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου